این روزها همه با واژه اضطراب آشنا هستند و باهاش مواجه شدند و موضوعی هست که به راحتی زندگی هر فرد را تحت تاثیر قرار میده و این موضوع در کودکان هم وجود دارد. پس بهتر است ما آن را بشناسیم و به راحتی از کنارش رد نشویم و سعی کنیم از ریشه دار شدنش در کودکمان جلوگیری کنیم.

اضطراب احساس ناخوشی نگرانی یا تنشی است که در پاسخ به شرایط تهدید کننده یا پرفشار ایجاد میشود. برخی از افراد بیش از دیگران مضطرب هستند. اضطراب میتواند خفیف یا چنان شدید باشد که فرد را به هراس افکند اما به طور طبیعی اضطراب گذرا است. ولی هرگاه مدت طولانی دوام یابد و در نبود فشار روانی و تهدید هم روی دهد فرد بیمار تلقی میشود. همه کودکان اضطراب و نگرانی را به عنوان بخشی طبیعی از زندگی تجربه میکنند  اما اختلال های اضطرابی یکی از رایج ترین مشکلات بهداشت روانی در کودک و نوجوانان است.   اضطراب همچون دیگر اختلال های کودکی مانند مشکلات  رفتاری  برای دیگران زیانبار نیست یا چنین کودکی به اموال آسیب نمیرساند بلکه بیشتر خودش دچار مشکل و ناراحتی میشود و به صورت انزوا خودش را نشان میدهد. اضطراب یک حالت خلقی است که مشخصه آن هیجان منفی شدید و تنش جسمانی است که در آن فرد با نگرانی خطر یا حادثه ای ناگوار را پیش بینی میکند. اضطراب کودکی و اختلالات مربوط به آن ظاهرا از ترکیب عوامل ارثی و تجارب کودکی به وجد میاید.

 

 

نشانه های اضطراب:

نشانه های روانشناختی:  دلواپسی- تحریک پذیری- هراس- بی تابی- احساس خطر قریب الوقوع- بیقراری- ترس – ناتوانی در حفظ آرامش- دشواری در تمرکز- مشکلات خواب و فقدان لذت.

نشانه های جسمانی: خشکی دهان- سرخ شدن- تهوع و استفراغ- غش و ضعف- اسهال- یبوست- سرگیجه-  تنش عضلانی- تکرر ادرار- تحرک بیش از حد- تپش قلب- افزایش ضربان قلب یا بی نظمی- تنفس تند و سریع-احساس خفگی.

وقتی در کودک اضطراب را احساس میکنیم میتوانیم با پزشک مربوطه در میان بگذاریم و یا پیشگیری کنیم. والدین می توانند برای کنترل اولیه اضطراب رابطه حمایت گرایانه و پایدار با کودک داشته باشند و به احساس ها و نشانه های رفتاری کودک واکنش مناسب نشان  دهند و یا بازی های مناسب با کودک را انجام دهند  تا اضطرابی شکل نگیرد و یا خاموش شود و یا حتی از طریق بازی داشتن اضطراب کودک را متوجه شوند. البته باید این را در نظر بگیریم که اگر کودک خلق و خوی بسیار ناسازگاری داشته باشد حتی بهترین پدر و مادرها هم نمیتوانند به سادگی رابطه مناسی برقرار کنند شاید نتوانند درست حمایت کنند از کودک و بتوانند رابطه خوبی برای بازی برقرار کنند  و از والدین باید کمک بگیرند.

بازی جزو بهترین روش ها برای ارتباط برقرار کردن با کودک است دنیای کودکان یکی از واقعیت های عینی است و تجربیاتشان را غالبا ازطریق بازی بیان میشود. شیوه های معمول ارتباطی برای کودکان بازی و فعالیت است. کودکان نه نیازی به یادگیری بازی دارند و نه لازم است به اجبار وارد بازی کردن شوند. بازی فعالیتی خودانگیخته معمولا لذت بخش- اختیاری و غیر هدفمند است و ذاتا کامل است و به پاداش بیرونی وابسته نیست. برای پیشگیری و بهبود کودکمان میتوانیم از بازی های مناسب استفاده کنیم .

معرفی بازی

توپ پنبه ای: تنفس صحیح یکی از مواردی است که می تواند به کنترل اضطراب کمک کند. تمام هیجانهای عصبی اولین تاثیر خود را برتنفس میگذارند که حالاتی مانند فشردن دندانها و مشت کردن دستها و فشردنش است. بازی این گونه است که پنبه ها را مثل توپ کنیم و شما و کودک در مقابل هم با فوت کردن سعی کنید پنبه هارا به سمت دروازه یکدیگر بفرستید و یا میتوانید پنبه های رنگی تهیه کنید و چند لیوان را به رنگ پنبه ها داشته باشید و از کودک بخواهید با فوت کردن در نی هر پنبه رنگی را در لیوان رنگ خودش هدایت کند.

منابع:

فتوره چی.ساناز_ زبان کودک

گودرزی.فرشته_ درمان مشکلات رفتاری کودکان

اریک جی مش . دیوید ای.وولف _ روانشناسی مرضی کودک

گری ال. لندرث_ بازی درمانی

نویسنده: سبا صفایی راد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *